Святкування "20-річчя звільнення Львова" у листопаді 1938 року ID: 29

Dawny Kościół Św. Elżbiety (obecnie – Cerkiew Św. Elżbiety i Olgi). Monumentalna neogotycka budowla kościoła Św. Elżbiety stała się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów na mapie północno-zachodniej części Lwowa, przylegającej do dworca kolejowego. Zajmuje wielką posesję w centrum placu między ulicami Horodecką, Bandery i Szeptyckich. Świątynia budowana była w latach 1903-1911 wg projektu T. Tałowskiego.

Łyczakowska ulica zaczyna się od placu Mytnego oraz ul. Wynnyczenki i ciągnie się aż do wschodniej granicy miasta. Ulica powstała na miejscu drogi idącej od bramy Halickiej lwowskiego Śródmieścia na wschód. Od 1789 r. Gliniańska (Glinianer Gasse), później ulica stała się główną arterią Łyczakowskiego przedmieścia i pod koniec XVIII w. jej początkowy odcinek był już dość gęsto zabudowany. W 1894 r. ulicą Łyczakowską przeprowadzono linię elektrycznego tramwaju do rogatki Łyczakowskiej, z odgałęzieniem do cmentarza Łyczakowskiego. W lutym 1914 r. linię tramwajową przedłużono do dworca kolejowej stacji „Łyczaków”, w 1948 r. linię tramwajową przebudowano i tramwaje zaczęły kursować do początku ul. Pasiecznej. Przez pewien czas czynna była boczna linia ciężarowego tramwaju biegnąca po ul. Mącznej do piaskowni (gdzie później powstała Lwowska Rzeźbiarsko-Ceramiczna Fabryka). W latach niemieckiej okupacji 1941–1944 ulica nazywała się Oststrasse. W 1944 r. została przemianowana w ul. Lenina. W 1990 r. ulicy przywrócono jej dawną nazwę.

Czarna kamienica jest zabytkiem późnego renesansu. Jego budowa datowana jest na lata 1588-89 (autorzy projektu: P. Barbon, P. Rzymianin). i 1596 (dobudowa drugiego piętra, autor projektu: P. Krasowski). Kolejne przebudowy odbyły się w latach 1677 (rzeźby fasad, attyka, autor projektu: M. Gradowski); 1884 (dobudowa trzeciego piętra, autorzy projektu: M. Fechter, A. Piotrowski); 1911 (restauracja fasady, autor projektu: E. Żychowicz); 1926 (restauracja wnętrza).

Найбільший стадіон Львова кінця ХІХ ст. був побудований для польського спортивного товариства "Сокіл" у 1898 році. Біля стадіону стояв критий дерев'яний манеж для кінного спорту, споруджений за проектом архітектора-будівничого Івана Левинського у закопанському стилі. Пізніше, у міжвоєнний період, його перебудували на мурований цегляний будинок для спортивних вправ. Комплекс включає стадіон, палац спорту, майданчики для ігрових видів спорту і сектор для метань. Споруджений у 1950–80-х рр. на місці давнього фільварку Цетнерівка. Межує з рекреаційною зоною парку Погулянка, територією студентських гуртожитків, Пагорбом Слави та Личаківським цвинтарем. Сьогодні це один із корпусів Львівського університету фізичної культури. Стадіон отримав нове ім'я — "Скіф".

Budynek dawnej Szkoły ogólnokształcącej im. Marii Magdaleny (1883-1884; rozbudowa 1909-1910, obecnie pod adresem: ul Bandery 11). Autorstwo projektu: dyrektor Urzędu Budownictwa Juliusz Hochberger i biuro architektoniczne magistratu lwowskiego. Historyzm drugiej połowy XIX w. (wykorzystujący formy architektury średniowiecznej). Fasada z czerwonej nieotynkowanej cegły ozdobiona wysokimi gotyckimi frontonami, romańskimi archiwoltami i rozetami. Struktura planu wnętrz bazuje na systemie amfiladowym. Szkoła im. św. Marii Magdaleny powstała jako jedna z ogólnokształcących szkół miejskich we Lwowie, w której uczyli się przeważnie uczniowie z okolic dzielnicy Kastelówka (Bajek). Obecnie (2009 r.) obiekt jest nadal wykorzystywany jako budynek szkoły.

Польський військовий меморіал або Цвинтар оборонців Львова, також званий Меморіалом орлят, був розміщений на ґрунті під Личаківським цвинтарем. Тут були поховані поляки – учасники боїв проти ЗУНР у 1918 р. та проти більшовиків 1920 р., жертви німецько-польської війни 1939 р. та Руху опору у 1922–1944 рр. У 1971 р. цвинтар був знищений радянською владою, тоді ж на частині його території було прокладено суч. вул. Банаха. Протягом 1989–2005 рр. меморіал було частково відбудовано.